Af Geldof og Snoop

Samkvæmt síðustu fréttum réðu eiginhagsmunir fram yfir almannahagsmuni á G8 fundinum við Gleneagle. Líf fátækustu barna heims í Afríku kemur því til með að breytast lítið. Þróunaraðstoð verður aukin en þó með einhverjum skilyrðum. Skilyrðislausa ástin sem að Biblían vísar til svo oft og Bush hefur víst lesið manna oftast er ekki að finna í pólitík hans. Kannski nýtur fjölskylda hans góðs af allri góðvild hans...ekki gerir heimurinn það.
Snoop var mættur í Egilshöllina. Reykti ekki hass en sýndi krökkum á aldrinum 5 - 40 ára áhuga sinn á konum. Hann er sannkallaður kvennaljómi Snoop. Þegar tónleikarnir voru komnir vel á veg rak huga minn til einhverrar trúarsamkomu. Rapparinn lifði fyrir að láta kalla nafnið sitt og það mörgum sinnum . Sagðist engu að síður elska Ísland og fyrir það fær hann prik. Reyndar með skilyrðum, að við elskuðum hann. Sennilega er hann Guð, enda sagðist Guð í gamla testamenntinu elska aðeins þá sem tilbáðu hann. Kannski Bush ætti að lesa meira í Nýja Testamenntinu. Jesú talar um skilyrðislausa ást.

Og hvað gerir Geldof nú?

Já, það er sko erfitt að búast við því að mótmæla þegar þeir sem þú mótmælir gegn hafa skipt um skoðun.
Þannig er raunin með Bob Geldof og framtak hans Live8. Þar átti heldur betur að setja ofan í G8, sem eru samtök átta helstu iðnríkja heims.
Á fundi sem Blair og Bush áttu í Hvíta Húsinu í kvöld kemur fram að þeir ætli að leggja til að skuldi þróunarríkjanna verði felldar niður.
Og þá spyr ég: Hvað gerir Geldof nú?

Lífið getur verið eins og saltfiskur

"Og í kjölfarið dóu dvergarnir," sagði náungi og brosti. Eigandi staðarins, sem var nýbúinn að fagna lok plötunnar sinnar, vissi ekki alveg hvaðan á sig stóð veðrið. "Ég er of þunnur fyrir svona hluti," svaraði hann og fór.
"Ég ætla þá að fá einn kaffi," bað náunginn um. Barstúlkan horfði á hann og brosti undurblítt. "Við ræddum þetta síðast þegar þú komst hingað," sagði hún. Náunginn var drukkinn.
Síðast þegar hann kom reyndi hann við hana, var með ýmis ónot og lét hafa eftir sér þegar honum var hent út að hann myndi kannski ræða við hana eftir þúsund ár.
Hann var kominn aftur. Hvort einn dagur væri sem þúsund ár eins og segir í þjóðsöngnum í lífinu hans skal ósagt látið. Hann var allavega kominn aftur.
Stúlkan brosti sínu blíðasta. Henni gat ekki staðið meira á sama um hvort náunginn myndi byrja að öskra. Þennan mann vildi hún ekki hafa hér inni (það sem hér fer á eftir er hreinn skáldskapur enda er fátt skemmtilegra en að krydda, oft bragðdaufan, raunveruleikan).
"Veistu ekki hver ég er?" hreytti náunginn í hana og við sem sátum á barnum hrukkum í kút. Höfðum bara rétt í þessu verið að undrast yfir útliti Whitney Houstoun í ensku slúðurblaði.
"Veistu ekki hver ég er?" endurtók hann og barði hnefanum í borðið svo að smá kaffi slettist á nýtt Cosmopolitan.
"Ég er maðurinn sem bjó þig til," hreytti hann í hana og tárin spruttu fram í augun á honum. Hann hafði vikuna áður reynt að drekka í sig kjark til þess að fá sig í að segja henni frá þessu leyndarmáli. Nú hafði hann prófað sömu taktík en loks þegar hún reytti hann til reiði gat hann sagt henni frá þessu.
Já, lífið getur verið eins og saltfiskur í 101.

Hvers á ég að gjalda?

"Ég fékk starfið" sagði rödd hinum meginn við tólið. Ég kannaðist ekki við númerið en gat mér til um nafnið.
"Ég fékk starfið!" hún skalf þessi rödd, ekki af ótta heldur spenningi. "Starf sem færir mér yfirráð á virtustu fréttastofu landsins." Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að segja honum hvort hann gerði sér grein fyrir hversu afdrífaríkt þetta gæti reynst. Hvort hann héldi að þetta yrði látið óáreitt af fjölmiðlum. Hann vissi vel að hann var ekki hæfastur, um starfið höfðu sótt tíu manns og þegar hafði verið greint frá að fimm hefðu verið álitnir ákjósanlegur kostur. Hann hefði ekki verið einn þeirra.
"Hvað á ég að gera?" spurði hann loks, eftir að ég hafði fengið tíma til þess að velta þessu öllu saman fyrir mér. Og hverju átti ég að svara, samkvæmt minni bestu samvisku hefði ég væntanlega sagt honum að láta það ógert að taka við starfinu, heldur benda frekar á að mistök hefðu verið gerð við ráðninguna. Hann gæti ekki tekið við því í þessu umhverfi en væri tilbúinn til þess að aðstoða stofnunina við að færa sig inn á nýja öld. Hann væri jú ungur og hefði unnið hjá framsæknu fyrirtæki út í heimi.
" Taktu starfið maður, hvað heldur þú," svaraði ég og vissi að samviskan hefði brugðist mér. Ég vissi sem var, að í raun hefði hann ekkert um málið að segja. Hann yrði að taka starfinu hvort heldur var. Honum hafði í raun verið ýtt í starfið. Það sem ég vissi líka, að ef hann veldi síðari kostinn væri hann maður að meiri hjá landanum,minni maður hjá flokknum.

(þetta er ímynduð útgáfa af samtali sem hugsanlega hefur farið fram á einhverjum síðustu dögum)

Sjálfhverfa eða sjálfsgagngrýni?

Ráðning útvarpsstjóra í stöðu fréttastjóra Ríkisútvarpsins hefur vakið mikla athygli fjölmiðla. Kannski minni athygli almennings. Sem leiðir hugann að sjálfhverfu fjölmiðla, sem forrystumenn stjórnarflokkanna var tíðrætt um á dögum fjölmiðlafrumvarpsins.
Fátt virðist kæta fjölmiðla jafn mikið og fréttir um þá sjálfa. Þeir hafa gaman af því, að flytja fréttir um sjálfa sig og eru duglegir við að koma sér á framfæri hjá þessu "fyrirbæri" ef svo mætti kalla fjölmiðla.
Hins vegar er ljóst að áhrifavald fjölmiðla verður seint fullkannað. Gott dæmi um þetta er að frétt sem CBS fréttastofan flutti um hugsanlega hyglun "W" í heimavarnaliðinu. Dan Rather, hinn aldni fréttþulur sem nýlega lét af störfum, sagði í samtali við David Letterman, að fréttin, sem reyndar var dregin tilbaka seinna meir, hefði líklega hvort eð er ekki skipt neinu máli um úrslit kosninganna.
Ofmat á eigin valdi eða áhrifum er sennilega einhver hvimleiðasti galli sem fólk eða fyrirtæki geta haft. Þessu til stuðnings má benda á að núverandi ríkisstjórn hefur talið sig stuðla að frjálsum markaði, þó upp hafi komist um ólöglegt verðsamráð bæði olíufyrirtækjanna og tryggingarfyrirtækjanna. Ríkisstjórnin var þar eingöngu peð í valdatafli stórfyrirtækja sem brugguðu landsmönnum launráð. Ofmat eigið vald á viðskiptalífinu sem leiddi einmitt til þessara athæfa.
Annað dæmi um ofmat á eigin valdi eða áhrifum, er þegar listamenn beita sér gegn einstökum stjórnmálamönnum. Ef þeir eru kosnir kenna þeir sjálfum sér um. Eminem taldi lag sitt hafa orðið til þess að "W" vann, og Lars von Trier taldi að hann gæti snúið kjósendum gegn Anders Frogh Rasmunsen.
Áhrifavaldið í frjálslyndu kapítalísku samfélagi býr í þeim hlutum sem byggir það upp, peningum. Nýlega var greint frá því að markaðsverð hluta sem Björgólfur Thor ætti í fyrirtækjum næmi rúmlega 120 milljörðum. Ef ég væri spurður hver réði, þá myndi ég sennilega segja. " Björgólfur Thor og félagar hans í fjárfestingargeiranum ráða því sem þeir vilja, leyfa bara hinum að ráða því sem þeir nenna ekki að ráð."

Og vonandi heldur ævintýrið áfram....

Martin Bashir stígur fyrstur í vitnastúku í réttarhöldunum yfir Jacko. Sá hinn sami gerði heimildarmynd um Micheal Jackson eins og frægt er orðið, fékk reyndar bágt fyrir af þeim sem töldu hann hafa klippt orð Jacko úr samhengi.
Fórnarlambið mun líka bera vitni, en hann segir víst, að í stað þess að fá ís og myndbönd með Pétri Pan, hafi hann fengið whiskey, vodka og klám.
Ævintýri fjölmiðlamanna er því að ná hámarki. Eins og spjallþáttakóngarnir hafa óspart gert grín að, mun sjónvarpsstöðin E! vera með leikna framvindu af málinu. Að því tilefni datt mér í hug saga, sem ég heyrði af Micheal Jackson. Þegar átti að fara framleiða mynd um goðið, mætti hann með hvítan strák til þess að leika sjálfan sig á barnsaldri. Spurning hver myndi henta vel til þess að leika Jacko, persónulega held ég að Peter Jackson ætti að grípa til sinna ráða og beita sömu tæknibrellum og hann beitt í Lord of the Rings með Gollum. Gene Hackman léki síðan saksóknarann en Samuel L. Jackson lögfræðinginn. Dómarinn væri síðan leikin af sir Anthony Hopkins. Magnað sjónvarpsævintýri.
Aldrei hefur fleiri sjónvarpsvélum verið beint að einum réttarsal, og Kobe - málið kemst ekki með tærnar þar sem Jacko - málið hefur hælana. Ævintýrið heldur áfram.
Réttarkerfið í Bandaríkjunum býður upp á slíkan fjölmiðlasirkus, enda er fátt jafn góð auglýsing fyrir það, og eitt slíkt mál. Saksóknarinn sem fær Jacko dæmdan mun væntanlega bjóða sig fram til ríkisstjóra, en ef lögfræðingurinn tekst að fá hann sýknaðan þá mun hann ekki þurfa að hafa áhyggjur af framtíðinni. Hún verður björt.
Það er óneitanlega pínulítið skondið að fylgjast með þessu máli. Öðru hvoru leyfi ég mér að efast um hvort þetta sé raunveruleiki, eða leikur. Burnett, sem framleiðir strandaglópa, hefði betur átt að láta sér detta svona "raunveruleikasjónvarp" í hug.

You know it's thriller!

Réttarhöldin yfir Micheal Jackson eru hafinn. Fjölmiðlar vestan hafs fylgjast með málinu, eins og verið væri að rétta yfir sjálfum Guði. Ef til vill verður búinn til mynd seinna meir, sem heitir "The Boy who sued God", eða strákurinn sem fór í mál við Guð.
En hvað er svona merkilegt við það, að Jackson skuli vera fyrir rétti? Það er í raun margt. Í fyrsta lagi er þetta fín forvörn fyrir þá foreldra sem hafa hugsað sér að gera barnið sitt að stjörnu. Jakcson er sennilega eitthvað sorglegasta dæmi um barnastjörnu, þó þau séu fleiri. Sherley Temple varð geðveik, Drew Barrymore fór í meðferð 14 ára og Maculay Culkin hefur ekki sést á síðum blaðanna nema fyrir áfengisvandræði.
Ég hef komið mér ákveðinni kenningu, sem mér finnst varpa öðru ljósi á málaferlin gegn Jackson. Mitt persónulega mat er það, að maðurinn er veruleikafirrtur. Þeir sem þetta lesa, segjast ábyggilega vita það. En ég geng skrefinu lengra og segi manninn ósakhæfan. Ef ég væri lögfræðingur Jackson, myndi ég vilja láta vista manninn á stofnun.
Hann veit ekki hvað er að gerast, veit ekki af hverju hann er fyrir rétti, og jafnvel þótt hann vissi það, myndi hann halda að þetta væri bara enn einn leikurinn. Á eftir færu allir til síns heima. Jackson á bágt. Á því liggur ekki neinn vafa, þó erfitt sé að vorkenna manni sem á allt.
En þá verður maður að skoða í eigin barm og skoða hvað það er, sem skiptir máli. Það eru ekki hinir veraldlegu hlutir, heldur öll þau tilfinningabönd sem við höfum bundist í gegnum árin.
Öll þau ár sem ég hef fylgst með Jacko, þá hef ég aldrei séð hann með einhverjum öðrum en konu sem hann keypti, lífvörðum og kolgeðveikum aðdáendum. Einmanna maður.
Að misnota barn kynferðislega er alvarlegur glæpur. Sennilega sá glæpur sem vekur með okkur mestan viðbjóð. En menn sem framkvæma slíka hluti, eru veikir, geðveikir. Rétt eins og nauðgarinn stundar ekki kynlíf með fórnarlömbum sínum, heldur er að beita þau andlegu og líkamlegu ofbeldi, þá hugsar barna"pervertinn" ekki, að hann sé að "misnota" barnið. Hann sér ekki hið ranga, sem myndi þá kallast siðblinda.
Þegar menn fremja eitthvað, sem er í hrópandi andstöðu við það sem samfélagið hefur ákveðið að sé eðlilegt, þá er eitthvað að. Því miður viljum við oft loka augunum fyrir geðveiki annarra, sérstaklega ef þeir gera eitthvað á hlut barnanna. En pedofilia er ekkert annað en mjög alvarlegur geðsjúkdómur sem þarf að meðhöndla.
Jacko er geðveikur, hann er veruleikafirrtur vegna þess lífs sem hann hefur lifað. Hann hefur verið dáður í rúm fjörtíu ár, án afláts. Aðdáendur hans dýrka hann sem guð og hann hefur hvergi geta frjálst um höfuð strokið. Hann er í stofufangelsi, án nokkurs annars glæps, en þann að vera frægasti einstaklingur heimsins eftir sjálfum Elvis Prestley.
Við eigum öll á hættu, að verða geðveik á einn eða annan hátt. Geðveiki er sjúkdómur, sem við getum fengið. Þröskuldurinn hjá okkur er mishár, hjá sumum þarf ekki annað en smá atvik til þess að þeir detti niður, hjá öðrum þarf meira til. Ef ég sjálfur væri Micheal Jackson væri ég sennilega líka orðinn geðveikur. Held að allir yrðu meira eða minna geðveikir. Hvort að Jacko hafi misnotað börn eða ekki er spurning sem ég ætla ekki að svara. Hvort að hann sé klikkaður, geðveikur og veruleikafirrtur eru ef til vill atriði sem ég myndi skoða og samþykkja. Ekki vegna þess að ég þekki hann, heldur vegna þess að ég sjálfur væri sennilega orðinn geðveikur ef ég væri Micheal Jackson.